dinsdag 10 september 2013

Ironman 70.3 Luxembourg; wake me up when it's all over.

Het was het doel van het jaar. 1,9km zwemmen, daarna 90 kilometer fietsen om dan nog even een halve marathon te lopen. Exact 15 weken traininschema kwam er aan te pas. 15 weken begeleiding van coach Wim, mijn nieuwe held.

Vrijdag vertrokken we naar Luxemburg, we hadden daar een huisje gehuurd op een uurtje rijden van Remich. De supporters-crew bestond deze keer uit Kristien, mini- en microman, Carmen & Nikolas, Liesbeth en David. Het beloofde een fun weekend te worden. Vrijdag zat de sfeer er al goed in en werd er veel gelachen en gedronken (duh). Maar zaterdag verging het lachen me een beetje.

Zaterdag vertrokken we naar Remich voor het afhalen van de startnummer, racebriefing bij te wonen en daarna de bike check-in. Wat me onderweg overviel was paniek. Niet dat ik schrik had om de weg kwijt te raken of dat het te ver was? Het golvende landschap was een probleem. Ik was voor geen meter voorbereid op bergen, heuvels, whatever. Paniek omdat ik vreesde dat het zwemmen niet mijn probleem zou worden, maar het fietsen. I couldn't be more wrong.
Aangekomen in Remich, merkte je wat een machine die Ironman wel is. Perfecte organisatie, alles duidelijk aangegeven. Veel informatie, veel standjes met materiaal dat je misschien nog nodig zou kunnen hebben. Echt indrukwekkend. De racebriefing was een goede opfrissing van wat ik al wist, maar nu werd het syteem van de gele, rode en zwarte kaarten ook nog eens deftig uitgelegd. Shit just got serious. Nog even in Remich rondgehangen, fiets ingechecked en toen was het terug naar Hosingen.

Zondagmorgen, 05:00u: raceday. Het leek allemaal zo irreeel; ik die een Ironman ging meedoen. Toen ik boven kwam hingen er alvast spandoeken: "Swim like you escaped from Alcatraz, Bike like you just stole one and run like you just got caught by her husband". Mijn fans wisten wel hoe ze me moesten motiveren... en dat was nog maar een voorproefje. Rustig m'n ontbijt verorberd en om 06:00 naar Remich. Ik had sinds het ontbijt vooral een afspraak met mezelf, even in m'n eigen wereldje kruipen en hopen dat dit goed zou aflopen. Aangekomen in Remich naar m'n fiets, nog de laatste zaken controleren en in m'n wetsuit gekropen. Het is zover, ik weet waar ik aan begon, maar had geen idee waar het zou eindigen.

Aan de zwemstart werden we ingedeeld in waves, zijnde leeftijdsgroepen. Ik vertrok met de 4de groep, de zwarte badmutsen. Lies en David hadden zich al aan het water gezet op de plaats waar ik zou uitkomen, mocht ik niet verzuipen. De pro's startten om 08u05, toen galmde het voor de eerste keer door de speakers: 'wake me up' van Avicci. Ik zou het nummer nog een paar keer horen voor ik vertrok, maar de tekst zat er boenk op: "So wake me up when it's all over. When I'm wiser and I'm older. All this time I was finding myself. And I didn't know I was lost" En zo leek het ook: een droom waar ik uit moest ontwaken.

Om 08:35u begon mijn journey, mijn Ironman. Het zwemmen ging ronduit slecht, ik ging niet vooruit, het half-waypoint leek veel verder dan de 500 meter die men vooropstelde en ik vond m'n techniek voor geen meter. Tegen dat ik aan de keerboei was, was ik 28minuten bezig. Volgens het de info die we hadden gekregen, was ik nu amper 500meter ver. Ik zou dus uit de race worden gezet als ik niet onder het 1u15 uit het water zou raken. Ondertussen werd ik overzwommen door de volgende wave, demotivatie alom. Zou ik gewoon naar een boot zwemmen en opgeven? Daar had ik geen 350€ voor betaald! Hup bijten! En zo geschiedde het. De terugweg was ik op amper 15 minuten aan het startpunt. Toen zag ik de volgende draaiboei; die lag op nog geen 150m ver! Ze hadden het parcours dus nog last minute veranderd! Ik werd uit het water gehezen door een van de talrijke vulonteers en klokte af op 50minuten op 1.9km zwemmen. Ik zat maar 4min boven m'n geschatte tijd. Een high five aan Lies en David en een oerkreet waren op z'n plaats. Nu snel wisselen en het volgende deel afwerken, want ik moest en zou finishen.

Blijkbaar was ik zo snel gewisseld dat Lies en Dave geen tijd hadden om zich te verplaatsen om foto's te nemen. De helpende handen van de vrijwilligers en een goede adrenaline stoot zorgde waarschijnlijk voor dit succes. Ik ging mijn fiets op en vertrok als een gek, want de eerste 40km waren redelijk plat. En zo was het ook want na 44km zat ik aan een gemiddelde van 29.52km/h en ik was de eerste hele steile klim al voorbij. Wat nog belangrijker was, ik kon makkelijk nog een serieuze tand bijsteken. na 80km zat ik aan een gemiddelde van 30.57km/h en in de laaste 10km behaalde ik nog eventjes een gemiddelde van 32.57km/h. Hoewel ik vooral voorzichtig heb geweest, misschien wat te voorzichtig, was ik zeer tevreden van m'n fietsonderdeel. Onderweg werd ik in een afdaling (waarbij ik uit schrik zelfs niet durfde trappen of remmen) voorbijgestoken door een man met een Cervelo P5 (fiets van +/- 9000€). Ik reed op die moment 61.1km/h, met mijn decathlon fietsje van 400€. We gaan een redelijk scherpe bocht in en ik zie die man helemaal uit de bocht gaan en over de afvalt scheuren. Scheisse, zei ie. Gedaan met racen voor die Duitser en voor mij een waardevolle les voor de volgende 30km: niet alles geven.

Na het fietsen kwam m'n favoriete onderdeel: lopen. Vier lussen van 5km; eitje. Maar het fietsen had teveel energie van me gevraagd. Ik vertrok redelijk goed; 5:39 per km in de eerste 5 km. Ik zwaaide naar Dave en Lies die op het terras zaten, de volgende ronde ging iets trager, de verzuring begon in te treden: 6:03/km. David kwal even naast me lopen: half weg en de prognose is onder de 6u, niet verzwakken. Maar ik wist dat ronde 3 voor mij een hel zou worden. Afgezwakt naar 6:34/km wist ik dat de 6uur niet meer haalbaar was. Even moeten wandelen, maar dan zag ik Kristien en de jongens. Snel een kus gaan geven, terwijl er een "oooh" klonk en verder gelopen. Minder dan 6uur zat er niet in, maar langer dan 6u10min wou ik er nu ook weer niet over doen. En dus het laatste stukje nog even diep gegaan en alles eruit gehaald wat er nog enigszinds inzat.

Na 6 uur 7 minuten en 18 seconden stopte mijn eerste halve triathlon. Het was een prachtige ervaring, het was sterven, maar het was prachtig sterven. Carmen vroeg me na de finish of ik het nog eens zou doen. Ik zei haar; "deze week ni, agenda zit wat vol. Maar daarna waarschijnlijk wel." En nu lig ik hier, drie dagen later, nog steeds te genieten van een prachtige ervaring. Ik ga het absoluut nog doen, maar nu ga ik eerst nadenken of al dan niet een hele wil doen. 'Wake me up' speelde daarnet op de radio, ik kreeg instant kippenvel en tranen in m'n ogen. Dit is nog niet het einde heb ik de indruk.

donderdag 27 juni 2013

Antwerp Traitlon: wat een ervaring

Vorige zondag was het zover: de Antwerp Triatlon. Het doel dat ik mezelf had gesteld was deze uit doen en niet stayeren tijdens het fietsen, niet wandelen tijdens het lopen. Eitje.
Toen we 's morgens verzamelden met de supporters (Kristien met de kids, Dave en Lies) werd ik behoorlijk zenuwachtig. Had ik alles bij? Was ik wel goed voorbereid? Wist ik eigenlijk wel aan wat ik begon? Antwoorden waren ja, neen, neen. In die volgorde.

We reden naar Linkeroever voor de start, daar zag ik de meest knappe fietsen bij elkaar staan. Een CKT 258, een Ridley Noah of een Cervelo. Voor de mensen waar dit Chinees voor is: fietsjes van ongeveer 3500 a 6500€... per stuk. Daar stond ik met mijn decathlonfietsje van 400€. Och ja, ze gaan er toch niet 10 keer sneller mee rijden dan ik, nah. Mijn fiets klaargezet aan de start, in mijn wetsuit gekropen en toen werd het me wel duidelijk: ik ben die ene dikkerd waar men mee kan lachen. Wat waren die gasten afgetraind allemaal. Miljaar.

Vrouw en kinderen nog een zoen gegeven en naar de zwemstart gewandeld. Ik hield me speciaal op de achtergrond, zodat ik als laatste het water in moest. We hijsten ons in het water, startschot. Dit is het dan. Ik wilde beginnen met borstcrawl en toen panikeerde ik compleet. Ik vond mijn techniek niet, botste tegen andere aan, dan maar schoolslag. Na 3minuten opnieuw crawl geprobeerd; weer niets. Toen ik in het terugkomen mijn techniek eindelijk vond, merkte ik dat ik vooral afweek van parcours in plaats van rechtdoor te zwemmen. Na 25:39 kwam ik uit het water, 39 seconden trager dan ik hoopte, waarschijnlijk 5:39 trager dan ik zou kunnen mits wat oefeningen. De wissel verliep moeizaam, begon weg te draaien. Snel wat gel en drinken en na een wissel van 6:25 de fiets op.

Het parcours kende ik en het zag er redelijk goed uit, wel wat wind, maar dat kan geen kwaad. Na de konijnenpijp (waar ik snelheden van 55km/h opmat) ging het richting de cinema en dan naar mijn geliefde haven. De weg naar de cinema was zwaar, veel tegenwind, het kan dus wel kwaad. Toen ik de haven naderde begon het te regenen, maar echt te regenen met bakken. Na 45min was ik aan het keerpunt, net voorbij het werk. Daar realiseerde ik me dat ik de tijd van 1:30 wel zou halen, maar dat het knokken wordt. De verleiding om te stayeren was groot, maar ik heb kunnen weerstaan. Waarom deed ik dit nu weeral? Onderweg nog wat meer getrakteerd op wind en regen. Just great. Toen ik aan het stad aankwam, kon ik maar aan één ding denken; "lief, sta niet met die kinderen aan het parcours maar zit aub lekker warm in een café." Na 01:29:49 was mijn calvarietocht ten einde.

De wissel met de fiets verliep goed, ik was blij om droge sokken aan te trekken en droge schoenen. Toen ik omgekleed was na 5:25 zocht ik wanhopig de uitgang. Ondertussen was het weer gedaan met regenen en kwam zelfs de zon lachen. En toen hoorde ik "Kommaaaan e Van Goethem! Iemand moet de laatste zijn!" Daar stonden mijn supporters, Carmen en Nikolas hadden hen vervoegd. Nu was het lopen geblazen. 5:30/km zou een mooie pace zijn, ik had 6min/km verwacht. Na de eerste ronde stond er een spandoek: "Swim-Bike-Run: nog even en de mojito staat klaar". Je zou voor minder harder lopen. Op de grote markt stond ook mijn pa me op te wachten. Na 3u2min15sec was mijn eerste triatlon een feit.

Na het sporten hebben we ons nog eens stevig laten gaan; Duvel, fritten, hamburger. Jup feest moest het worden. Een paar uur later zou ik daar ferm spijt van krijgen. Heel de nacht misselijk geweest, naar mijn voeten gehad van de coach, terecht.

De dag erna: "en Timo, hoe was je weekend?" "oh, rustig, heb gisteren de kwart triatlon gedaan." en zo begon een dag vol vertellen hoe zwaar het wel was. Mijn collega's bekeken me vol verwondering aan. En ik, ik glunderde en was trots op mezelf. Ik heb een kwart triatlon succesvol, weliswaar als één van de laatste, beëindigd.

zondag 16 juni 2013

Put a wetsuit on, come on, come on.

Deze week was op zich een iets rustigere week. Maandag lopen, vrijdag zwemmen, zaterdag lopen, zondag fietsen-zwemmen-lopen. Heerlijk.
Dinsdag viel er, samen met nieuwe ramen en deur, een wetsuit in de de bus! De triatlon bond heeft wetsuits te huur per week. Gezien de tropische temperaturen lijkt het erop dat een wetsuit wel toegestaan gaat worden. De wedstrijdleiding meet op de dag zelf wat de watertemperatuur is. Indien deze temperatuur lager is dan 13 graden is het te fris aan de vis en wordt het een duatlon. Indien het water warmer is dan 22 graden, is het te warm voor een wetsuit. Daartussen is het vrije keuze.

Vorige zondag was het al een 19 graden, dus ik ga er wel vanuit dat het wetsuit nog zal kunnen volgende week. Maar op de raceday moet je geen nieuwe dingen proberen. Vrijdag naar het zwembad en erin gevlogen. Is wel een gek zicht, maar het loont om te trainen. Ik ging makkelijk 1km/h sneller en was veel minder moe. Vandaag ging het net omgekeerd, niets ging goed. Aan de kant van 't zwembad aan 't sjouwelen geweest met een medetriatlonner en die me wat tips gaf.

Coach stuurde me het laatste schema door van dit hoofdstuk. Gek genoeg ga ik praktisch even zwaar moeten trainen als anders. Misschien daarom dat het op karakter zal moeten, deze triatlon. Daarna is het verder werken naar de IronMan 70.3 in Luxembourg. Het worden zware weken, maar het lijkt me toch hoe langer hoe meer geestiger te worden.

Startnummer 959 in Antwerpen, hou me maar in 't snuitje!

woensdag 5 juni 2013

Pestkoppen in het zwembad en een oude vriend.

Deze voorbije week zag er iets zwaarder uit dan twee weken geleden, maar op zich leek het nog haalbaar om te combineren met mijn gezin en werk. Op maandag mijn traditioneel loopje. Long Slow Distance. Jup; Lucy in the Sky with Diamonds. 1u20 en af en toe wat versnellen. Was dan ook blij dat ik na 13.21km afklokte. Het voelde goed aan, maar het blijft toch een risico voor m’n rug.

Woensdagmorgen weer gaan zwemmen in de Wezenberg en daar waren ze; pestkoppen. Precies terug op de lagere school... ok dat is wat overdreven, maar toch. Rustig m’n training aan ’t afdraaien en telkens werd ik voorbij gestoken door één of andere pippo. Klop, stamp, vloek. Wacht maar tot ik later groot ben! Het is gek hoeveel mensen er op woensdag om 7u al staan te trappelen om te gaan zwemmen.

Gezien de plannen dat weekend, leek het me wijs om de training van zaterdag op donderdag te houden. Dus donderdag lopen en zwemmen. 50minuten lopen aan een rustig tempo, af en toe wat versnellen. En daarna nog 950 meter gaan zwemmen. Tijdens de laatste 4 baantjes kreeg ik enorme krampen in mijn been, what the heck? Na het zwemmen gestrechted en een oude vriend van me uit de kast gehaald; het saucony compressie pak. Nachtje in geslapen en de dag erna was ik zo fris als een hoentje.

Training van vrijdag overgeslagen, time management moet ik toch nog onder de knie krijgen lijkt het. Hebben dan maar een braai gehouden om het goed te maken. Zaterdag ging ik normaal fietsen naar Westerlo, maar door een bezoekmoment voor ons pleegkind mocht ik dat ook even opzij zetten.

Zondag hebben we dan 43km gaan fietsen op 1u45. Normaal moest ik 2u10min gaan fietsen maar ik was al thuis na 1u45.  Och ja, het was een goede training. Volgende week terug proberen het schema te handhaven, heb alvast vrijdag verlof genomen zodat ik het excuus van geen tijd niet kan inroepen.
Wanneer ik de afstanden bekijk deze week, weet ik zeker dat de kwart geen probleem gaat zijn om hem uit te doen... Stiekem begin ik zelfs te hopen op 3u15... Jeej.

donderdag 30 mei 2013

Antwerp Triathlon Training: de echte start.



Het schema van week 1 is volledig verteerd, op de 2de keer fietsen na, perfect gehandhaaft. Ik moet zeggen dat het wat tijd en energie vergt om een planning goed op te maken. Met Kristien aan ’t tafel en een weekoverzicht erbij en puzzelen maar.
Maandagmorgen gaan lopen, omdat het kon. Woensdag ben ik voor het werk gaan zwemmen. Heerlijk gevoel achteraf. Het Wezenbergzwembad opent om 7u en dan sta je daar alvast met een man of 15 ongeduldig te trappelen. 700 meter plonsen en vooral techniek onder de knie krijgen. Donderdag dan maar gaan fietsen, omdat ik die vrijdag jarig was en dan andere verplichtingen had. Twee uur fietsen, alleen, saai. Helemaal tot voorbij Lillo gefietst en terug. Pompaf. Maar ik moet zeggen dat ik blij was dat ik het had gedaan. Tijdens de triatlon mag er gestayerd worden (lees in ’t wieleke hangen), dus gaan die 45km geen probleem zijn. In Luxemburg mag er niet in ’t wieleke gehangen worden, dus moet ik zien dat ik op 2u toch richting de 60km kan ipv de 52 momenteel.

Zaterdag was het extra rustdag, als oude vent is dat wel nodig ;-) Zondag de combinatie zwemmen en achteraf gaan lopen. We hadden bezoek van mijn schoonmoeder, dus was het extra puzzelen. ’s Morgens met de jongens gaan zwemmen, ik heb dan nog mijn training afgewerkt en daarna wat dollen met de jongens. Heerlijk. Na het stukje taart nog even 40minuten gaan lopen.  Bijna 7 km nog op de teller gezet, gemiddeld 9.6km/h. Op zich niet zo heel snel: 10 zou beter zijn maar dat komt nog wel.
We zijn op dreef en dat is het belangrijkste. Ik hoop dat de schema’s van Wim niet te zwaar worden, maar aan de andere kant, trainen voor zo’n intensief sportevenement vraagt karakter.
Gelukkig heb ik een slecht karakter, dat is al een begin

vrijdag 17 mei 2013

Maïzena in het zwembad van Hoboken.

 
Maandag was ik gaan zwemmen in het zwembad van Hoboken. Voor het eerst in een lange tijd nog eens gaan zwemmen. Het gevoel dat er wat was bijgekomen was er al snel toen ik m’n zwemshortje aan deed… Jawadde, daar gaat wat af moeten.
Het was ook de eerste keer dat ik eindelijk mijn hartslagmeter onder water gebruikte! Wat een heerlijk spul. Achteraf vooral zien hoelang ik heb gezwommen, de gps werkt spijtig genoeg niet onder water…  Dan kruip je daar in het water en vertrekken maar. Op zich leek het nog wel mee te vallen, dacht ik. Op 11 minuten 37 had ik vrolijk een 500m gezwommen. Dat betekent dat ik ruim onder het half uur zou blijven tijdens de triathlon (neen hoor, tijd is helemaal niet belangrijk. Kuch). Maar toch, ik was kapot na die 500m te zwemmen. Ik kijk er al tegenop om er 1000 te zwemmen. Toen ik aan ’t surfen was, bleek dat het zwemmen toch al bij al het makkelijkste onderdeel zou worden. Dat belooft dus voor de race day.
Donderdag dan voor het eerst sinds de ten miles mijn loopschoenen aangetrokken. Het leek erop dat het moeizaam zou gaan, zes kilometer lopen. Maar na een kilometertje had ik zoiets van; “hup met de geit” of de ezel, zoals je zelf wil. Op m’n gemakje 6.5km gelopen aan een gemiddelde van 9.7km/h. Dat zat lekker, zoals het zou moeten. Op dat tempo loop ik makkelijk de 10km, maar ik zou toch het liefst van al rond de 11km/h willen zitten bij de wedstrijd.
Vanavond nog eens gaan zwemmen, zondag fietsen en vanaf maandag beginnen we aan ’t echte werk. Ik heb van Wim (de man van mijn vrouw haar nicht) een schema gekregen en dat is menens. Maandag starten met 1u15 lopen, woensdag 700m zwemmen, vrijdag 2u gaan fietsen, zaterdag zwemmen en fietsen, op zondag nog eens twee uur fietsen…
Ik denk dat ik stilaan wat aan timemanagement moet gaan doen…

dinsdag 2 april 2013

En we zijn (terug) vertrokken

De laatste blog dateert van 27 november 2011... dat is 523 dagen geleden, exact. Op 523 dagen is er heel wat veranderd. Huis gekocht, vader geworden en stilaan beginnen bijkomen tot ik ervan overtuigd was dat mijn weegschaal liegt... bon mijn spiegel gelooft dat dan nog ook e!

Vorig jaar heb ik een aantal pogingen gedaan om terug te gaan lopen, maar telkens ontbrak de goesting mij. Tot een week of drie geleden. Het zat er al een beetje aan te komen, de 10 miles van Antwerpen. Waar ik oorspronkelijk dit jaar de marathon wou lopen, zal het dit jaar terug de 10 miles worden. Die 523 dagen hebben toch al wat wijsheid gebracht met betrekking tot mijn rug. Nog niet alles is ok, maar dat komt wel.

Op 11 maart zaten mijn vrouw en ik in de zetel, hoe langer hoe meer raakte ik voor het minste geïriteerd. En toen kwam dit;

“schat, ik ga de 10 miles meelopen”
“ah ok, wanneer is die dan?”
“oh, over 5 weken...”
“Ge zeit zot, ge hebt al zo lang niet meer gelopen en nu ga je ineens 16km doen.”
“Mja, doelen stellen, gewoon rustig uitlopen, geen tijd stellen. Maar het valt mee, de laatste keer was maar 142 dagen geleden dat ik ben gaan lopen.”
“Bon, als je denkt dat je het kan, dan schrijf je je maar in.”

Topgriet mijn vrouw! Natuurlijk had ik haar toen nog niet verteld dat ik ook terug begin te trainen voor de 1/4de Triathlon van Antwerpen en de Ironman 70.3 in Luxemburg. Nu gaan we terug wat regelmatiger beginnen bloggen, dat motiveerde vroeger wel. Maar niet meer sporten om te bloggen, gewoon, wanneer ik nog eens nood heb aan het te vertellen.

Worden weer intressante tijden!

If God invented marathons to keep people from doing anything more stupid, the triathlon must have taken Him completely by surprise. ~ P.Z. Pearce

zondag 27 november 2011

Week 6; was er een om snel te vergeten

Deze week was een kleine ramp. Niet voor mezelf, maar voor ons pleegkindje dat opgenomen moest worden in het ziekenhuis.
Van trainen is er niet veel in huis gekomen.
Dinsdag en donderdag gaan zwemmen met het KTT, woensdag gaan lopen in zone 2.
Meer kan ik niet vertellen, want meer was er ook niet.
Volgende week zal week 6 bis worden vrees ik.
De plannen om volgend jaar al de halve te doen blijven door mijn hoofd gaan. Misschien gewoon proberen... Ik weet het niet.
Tot volgende week bloggertjes, met hopelijk wat beter en meer sportief nieuws.

Timo


- Posted using BlogPress from my iPad

maandag 21 november 2011

Hartslagen: meten is niet altijd weten.

Deze week een extra blogje, waarom: omdat dit ultra belangrijk is, dus opletten bloggertjes! (ik hoor jullie nu graag zeggen; ja Meester Tria).
Vorige week kreeg ik een email van mijn Boterkoekske (omwille van privacy reden kan ik zijn naam niet bekend maken) maar alvast, ik noem hem mijn Boterkoekske.
Hierbij de vraag:
Welke hartslagmeter raad je mijn vrouw aan?
Zij is al enige tijd aan het “lopen” met een vriendin. Maar ze hebben de indruk dat het niet loont.
Ik denk dat zij verkeerd aan het trainen zijn en stelde voor op hartslag te lopen ipv op tijd.
Kan jij enkele, liefst goedkope, modellen aanbevelen? Of zelfs enige verbeteringen qua training aanbevelen?
Ten eerste, een dure of een goedkoop model maakt niet uit. Als je die enkel gebruikt om je hartslag te meten, dan heb je voldoende met een Polar RS100 nog alle kanten mee uit.
Ten tweede is er nog een belangrijk aspect voor de dames: zorg ervoor dat je een goede sport bh hebt, niet alleen voor de ondersteuning. Het probleem is dat je hartslagmeter een borstband bevat. Deze borstband moet je, ja hoor, onder je borst vastklemmen. Sommige merken zoals nike hebben een speciale lijn waarbij je je polar kan vastklikken op je sport bh. Een ander voorbeeld daarvan is Numetrex Cardio-shirt dames wat op zich wel een goedkoper alternatief kan zijn.
Ten derde, 'meten is weten' is een bekend gezegde, maar als je geen idee hebt wat je meet, dan ben je even goed de klos. Hieronder ga ik je verder uitleggen wat je met een goedkoop toestel kan bereiken; een goede, gezonde workout waarbij je jezelf niet in frenne loopt.

Ondertussen loop ik al een tijdje mee en heb ik begrepen dat er veel misverstanden bestaan over de zones waar men over spreekt. Niet enkel zit er een groot verschil tussen de uitleg, maar ook worden sommige benamingen door elkaar gebruikt waardoor het geheel volledig onoverzichtelijk wordt.
Nu neem je hartslagmeter, doe je schoenen aan en ga een eindje lopen. Leer elkaar alvast kennen want dit wordt je nieuwe beste vriend.
We gaan starten met de maximale hartslag te bepalen. Dit lijkt overbodig, maar geloof mij, als je dit niet doet, heb je niets aan die fonkelnieuwe polar, timex of wat je ook hebt gekocht.
Je warmt je degelijk op, dit wil zeggen; 15minuten wat los lopen, wat stretchen. Daarna gaan we versnellingen doen. Je loopt eerst een drie minuten rustig en versneld daarna 10 seconden. Versnellen is niet knallen. Gewoon 'een stapke rapper'. Daarna loop je terug 3 minuten rustig en versnel je 15 seconden. Deze versnelling mag al iets pittiger zijn dan de eerste maar niet maximaal gaan. Daarna gaan we weer 3 minuten lopen met 10 seconde versnellen. Weer niet tot het maximale gaan, maar wel een pasje sneller.
Deze fase heb je nodig om je lichaam wakker te maken. Je gaat na deze laatste versnelling nog eens 3 minuten lopen, maar aan een pittig tempo, ongeveer zoals bij de eerste versnelling. Na die laatste 3 minuten mag je de duivels ontbinden; 45sec a 1minuut alles maar dan ook alles uit je lichaam persen dat je hebt. Die hartslag, die je daarbij verkrijgt; is je maximale hartslag.
Het tweede dat we nodig hebben is een rustpols. Deze is al een heel pak makkelijker te meten; je gaat morgenvroeg, voor je opstaat, je pols eerst meten. Deze pols is de pols in rust. Lekker makkelijk e? Controleer die ochtendpols regelmatig, want als die meer dan 5 slagen scheeld tov de dag ervoor kan dit overtraining indiceren maar ook een sluimerende ziekte.
Nu heb je twee getallen. Om je een idee te geven, bij mij waren die tijdens mijn "hoogdagen" rustpols: 42 en maximale 179. Het gekke is dat ik mijn maximale HF altijd hoger had ingeschat dan dat ie werkelijk was.
Maar goed, de zones; hoe bepalen we die? Er is een methode, deze heet de Karvonen methode.
Trainingshartfrequentie = % maal (HFmax - HFrust) + HFrust.
Dus in mijn geval zou dit zijn:
Trainingshartfrequentie = % maal (179 - 42) + 42.
In de realiteit ziet dat er ongeveer zo uit:
Zone 1 = regeneratie zone <60% => 60%(179-42)+42 => 124 bpm.
Zone 2 = extensieve zone 60-65% => 65%(179-42)+42 => 131bpm
Zone 3 = Normale duur 65-70% => 70%(179-42)+42 => 138bpm
Zone 4 = Intensieve duur 70-75% => 75%(179-42)+42 => 145bpm
Zone 5 = Anaërobe drempel 75-80% => 80%(179-42)+42 => 151 bpm
Zone 6 = Intenvieve interval > 85% => 85%(179-42)+42 => 158bpm

Zeker in het begin ga je het gevoel hebben dat je veel trager loopt dan daarvoor als je je aan de zones houd. een HF van 124 is om mee te lachen. Maar als je er lang genoeg op traint ga je vooruitgang merken. Zo'n vooruitgang dat je je snelheid in zone 1 van 7 a 8 km/h makkelijk naar 9 a 10km/h gaat zien klimmen. Die vooruitgang heb je ook nodig.
In het boek dat ik aan het lezen ben momenteel staat een mooie paragraaf tussen coach en leerjongen:
L: 'Hallo coach?'
C: 'Ja leerjongen?'
L: 'ik heb vandaag 7km in zone 1 gelopen. Ik werd voorbij gestoken door kruipende peuters, oma's en opgetutte poedels. Kortom ik maak me compleet belachelijk.'
C: 'Goed zo, doe zo voort.'

Soms moet je gewoon je coach vertrouwen, die mannen weten over t' algemeel redelijk goed waarmee ze bezig zijn. Tenzij ze voetbalcoach van Club Brugge ofzo zijn, dan durft dat al wel eens mislopen. Vergeet niet dat er een groot verschil is tussen trainen en trainen. Je kan trainen en hijgend en puffend van het park terug komen. Maar je kan ook goed trainen, waardoor je jezelf telkens verder drijft. Elke zone heeft zijn nut. Maar daar gaan we in de toekomst verder op werken. Begin alvast hiermee. En probeer tijdens de Start To Run vooral in zone 1 en 2 te houden. Zone 3 moet ook kunnen, maar blijf een tijdje weg van zone 4 en 5.

zondag 20 november 2011

Week 5, wat een week!

We zijn nu al weer 5 weken met Evi aan het trainen. Het vliegt voorbij! Deze week heb ik, voor het eerst in lange tijd, de kaap van de 5 km overschreden. Deze week ook begonnen met het dukan dieet, het fameuze surimi dieet. Na 5 dagen is er 1,5kg af. Niet fameus, maar ik heb dan ook af en toe gezondigd... Komt wel goed! Maar het doel is 13kg af, zodat ik tegen april in topvorm ben voor de eerste benchmark: de 10miles van antwerpen. Misschien wel nog eens onder de vlag van Total.:-)
Volgende week ga ik beginnen met een trainingsschema ineen te boksen dat lopen, zwemmen en fietsen combineert maar met het accent op lopen. Heb een inspirerend boek gelezen over de Ironman en de trainingen, misschien moet ik me eens bezig houden me een goede planning.
Deze week was een leuke week, heb snel gelopen, maar ook heel traag. Rustig gefietst en lekker gezwommen. Volgende maand rustig verder doen en vanaf januari gaan we trainen gelijk ne echte :-)

Maandag: vandaag niets gedaan, rustig gehouden. Was ook nodig, recuperen is even belangrijk dan het trainen.
Dinsdag: omwille van omstandigheden, is het niet gelukt om te gaan fietsen. 's Avonds wel gaan zwemmen, was wel nodig om me eens te laten gaan. Nog even en ik ga denken dat ik een halve vis ben!
woensdag: vandaag gingen Evi en ik terug op stap. Les 13 alweer. 's morgens waren we ermee weg. 33min lopen en 5,2km doe, amazing! Ok heb me niet ingehouden, maar ook niet echt zwaar doorgelopen. Raar maar het ging me goed af! Vandaag begonnen met het Dukan dieet. 83,3kg om te starten, 69 om te eindigen. Zal niet simpel worden.
Donderdag: eerst stukje gaan fietsen, hr onder de 140 houden was de boodschap. 30km in 1u17 of 23,6km/h. Daar was ik dik tevreden mee. De komende maanden wil ik daar nog 5km/h bij krijgen bij die hr. Ook nog gaan zwemmen, ging weer lekker! Beetje het gevoel dat ik elke week sterker wordt. Maar het wordt moeilijker omdat ik op veel meer moet letten...
Vrijdag: 's morgens les 14 met Evi, weer die laap van de 5km over. Moet temperen, gaan me anders in frennen lopen. 's middags met de vrouw naar de sauna, lekker genieten en niet meer sporten, soms moet dat ook kunnen.
Zaterdag: verder aan het lezen geweest en vooral genoten van het gezinsleven. Wat gaan winkelen, wandelen en op tijd gaan slapen.
zondag: bezoekmoment voor de kleine, schema wat aangepast en 's middags iets gaan eten met de vrouw. Wat gedroomd over een chateau in La Douce. Maar ook over ons huis en vooral proberen zwijgen over de IronMan. Af en toe de focus op andere dingen verleggen. Daarna toch gaan lopen aan een hr minder dan 140. Ik ga proberen 1 training per week te knallen, 2 per week puur op hartslag. En nu zorgen voor een planning, dat mijn vrouw mij rap voor gek kan verklaren ;-)


Tot volgende week!
- Posted using BlogPress from my iPad

woensdag 16 november 2011

Wapenstilstand is geen excuus!

Vorig jaar bracht ik een ode aan mijn vrouw op 11/11/2010;
Dit jaar was dat niet anders, mijn vrouw blijft mijn alles en dat veranderd niet. Ook niet als je van sport veranderd :-)
Vrijdag was het ledenvergadering van ktt. Die van de Kempen, dat zijn geen watjes hoor! Heleboel regels en boetes, maar ook een serieuze brok aan ambitie! Voor het ktt projects willen ze podiumplaatsen. Er zijn 3 Belgisch kampioenen bij KTT. Man man man, bangelijk dat ik daar als recreant deel van mag uitmaken! Whatever it takes.
Een week overzicht:

Maandag: gezien ik vorige zondag niet ben gaan lopen was het vandaag weer prijs. Het liep geweldig, maar pas na het eerste blok van 2min lopen. Had last van m'n enkels. Ga erop moeten letten dzt ik me niet aan t overbelasten ben. Is niet de moment!
Dinsdag: Zwemtraining was weer een succes! Ten eerste ging ik als een speer! Ok een trage slome speer, maar het is een speer! Ten tweede kon ik eindelijk onthouden hoeveel wij zwommen, nl 1250m. Op zich lijkt dat niet veel, maar we zwemmen van dat uur amper 20 a 30min. Veel uitleg, correcties etc. Maar ik ben tevreden, hoop dat het nu ook zo kan blijven verder gaan, dan lijkt de 1/4de in augustus best haalbaar.
woensdag: wat een chaotische dag! Eerst kleine en vrouw afzetten, daarna politierechtbank, naar de garage met vrouw hare 500 en ten slotte nog gaan solliciteren! Oh ja en daar ergens tussen wou ik nog gaan lopen. Niet dus! Om 21u zei ik tegen mijn vrouw: ben ermee weg. En bibi deed zijn schoenen aan en vertrok. Volharden noemen ze dat. Is ook een synoniem voor goed zot.
Donderdag: mocht ik op uitnodiging naar de boekenbeurs. Veel te veel wijn... Om te voorkomen dat ik water bij mijne wijn moest doen, ben ik maar braaf niet gaan zwemmen.
Vrijdag: last van een stevige kater, amai mijne kop! Dus loopschoenen aangetrokken en vertrokken. Deze keer op 11/11/11 moest ik les, ja hoor, 11 lopen. Het ging niet lekker, veel last van mijn rug. Kan aan het feit liggen dat ik niet in mijn eigen bed heb geslapen. Maar toch extra alert en voorzichtig geweest. 's avonds leden vergadering!
Zaterdag: Was dagje met vrouw en kind. Da's ook leuk en genieten. 's avonds naar Carmen, veel te gezellig weer :-)
zondag: tegen de middag les 12 afgewerkt. Deze ging me beter af dan de rest van de week. Zal aan die banaanloempia gelegen hebben :-D

- Posted using BlogPress from my iPad

dinsdag 8 november 2011

Een tamme week

Wat een rustige week was dit! Heb wel de nodige trainingen afgewerkt, maar zo een feestdag in 't midden van de week is voor niets goed, zeker niet als dat op dinsdag is! Dinsdag is zwemtraining, punt andere lijn.
Voor de rest heb ik me vooral aan de schema's trachten te houden en vooral rustig aan gedaan... Hoewel rustig? Training nummer acht was er eentje om niet te vergeten! 4,22km met volgend schema: ll-ww-ll-w-ll-w-ll-w-ll-w-ll-w-ll-w-ll-w = 25min waarvan 16 lopen. Intervallen is fanta-stisch!

Maandag: was de algemene rustdag, je moet de week kalm starten, anders dan raak je helemaal van de wijs.
Dinsdag: was het de 1ste november, geen KTT training :-(
woensdag: tijd om op stap te gaan met ons Evi! Hartslagmeter aan en we zijn gaan ermee weg. HF onder de 150 houden en genieten. Na 3,06km zat het er weer op. Je wordt er depri van!
Donderdag: was het terug KTT training. Vandaag waren we met wat veel en we moesten in groepjes zwemmen. Er waren er zelfs twee die 'over mochten'. Ik heb het gevoel dat het telkens beter en beter gaat, dus ik hoop nu eens te tellen hoeveel banen we zo per les zwemmen, want daar ben ik razend benieuwd naar. Het voelt telkens wel alsof ik een halve van Egmond heb gedaan :-)
Vrijdag: wou ik rustig starten maar toen zei Evi: 'vandaag lopen we blokken van 2min met telkens 1min pauze' en toen wist ik het: intervalleeeeeeen!!! Dus knallen geblazen, zelfs moeten uitlopen rond mijn uitloopboom. Het leven, kan schoon zijn!
Zaterdag: heb ik een toertje gedaan van 37,72km gedaan in 1:22:52 of een gemiddelde van 27,31km/h volgens de gps. Niet gek gereden, gewoon HF onder de 150 en trappen maar. Geen wind en een verwachte omweg maakte deze rit leuk en uitdagend. Volgens de berekeningen die ik in een boekje heb zien staan, zou ik met een koersfiets, klikpedalen en een lig stuur tot 40% sneller zijn. Laat ons dat met een zak zout nemen en voor 30% gaan, dan zit ik nog aan een gemiddelde van 35,50 km/h. Daardoor zou het dus mogelijk moeten zijn om de fiets proef in minder dan drie uur te doen... Denken, dromen, durven en doen?
zondag: was normaal een loopdag, maar het werd een familiedag. Eerst was er het bezoekmoment en daarna naar de schoonpapie waar het weer veel te gezellig was. Schoenen vandaag in de kast laten staan, morgen is er nog een dag om te trainen. Soms is het ook de moeite om eens te zeggen; tot morgen!

Voilà tamme week!

- Posted using BlogPress from my iPad

zondag 30 oktober 2011

Weer een sportieve week!

Sportief gezien gaat het me voor de wind, alle start to's lukken aardig, zolang ik het maar rustig opbouw. Professioneel gaat het exact zoals ik het had verwacht, tot grote verbazing van de HR officer die me dinsdag mijn ontslag gaf, arme knul, die weet nog niet wat er gaat komen.
Deze week was het vooral proberen alle sporten samen te doen in een week tijd. Bedoeling was vooral om te zien hoe mijn rug daarop reageert. Op zich redelijk, tot gisteren (zaterdag) had ik vooral het gevoel dat heel mijn rug terug stijf was. 's morgens heb ik al langer dat gevoel, maar het heeft zaterdag heel de dag aangehouden. Sebiet een lang bad pakken, zal wel opgelost geraken :-)
Mijn pols in rust begint te zakken, mijn gewicht zakt rustig en het vetpercentage volt dezelfde trend.
Maandag: na mijn sollicitatiegesprek thuis gekomen, fiets kledij aan en de fiets op! Doel was heel duidelijk: HF onder de 150 houden en genieten. Via de scheldelaan gereden zo toertje door de haven. Op een bepaald moment reed ik 35 met HF 149... mmm dat vraagt naar meer. Dus stoempen met meewind! Mijn mountainbike vloog over 't asfalt, op een bepaald moment reed ik 51km/h. Mijn achterwiel begon wat te zwengelen, dus ik wist dat sneller volledig onverantwoord zou zijn. Ondertussen piekte mijne HF naar 190, zoals Pearl Jam ooit zong: ooooh i feel alive! Uiteindelijk 37km gefietst aan een tempo van 22km/h. Is niet gigantisch snel, maar dat was het doel dan ook niet.
Dinsdag: zwemtraining met KTT. Iedereen verklaart me gek om zo laat nog te gaan zwemmen, zwemtraining op dinsdag begint om 21:30 en eindigt om 22:30. Maar na een dag zoals vandaag is het een welgekomen afleiding. De training is ongeveer een 1000 à 1300m dat we zwemmen. Met zwemvliezen, plankskes en nog van die dingen. En na de training stond ik onder de douche met niemand minder dan Saartje Vandendriessche, ook lid van het KTT. Zij deed de Sterke Peer 2010 - 1/8ste in 1u29min58sec. Tussentijden: zwemmen 17:12 - 750m (2,6km/h), fietsen 39:57 - 20km (30,04km/h) en lopen 28:17 - 5km (10,60km/h). Volgend jaar zou ik deze ook willen doen als triathlon debuut. Daarna een 1/4de om in 2013 de eerste Ironman mee te doen. Alleen, dan mag ie niet in het weekend van 10 augustus vallen, dan is het den dodentocht. Die heb ik dit jaar moeten missen, volgend jaar doe ik em zeker mee.
Woensdag: om te voorkomen dat ik verplicht ben om elke week 2 trainingen/dag te doen op dinsdag en donderdag, had ik besloten om de start to run les 3 over te slaan en ineens te starten met nummer 4. Zodat ik op woensdag, vrijdag en zondag loop, op dinsdag en donderdag zwem, zaterdag en maandag als rust en fietsdag neem. Ergens ga ik proberen wat dichter bij huis te werken, zozeer ik elke dag met de fiets kan gaan. Les 4 ging weer lekker, bedankt Evi!
Donderdag: was het zwemtraining van 20:30 tot 21:30, heb deze keer echt afgezien, heb me verder gepushte dan ik dacht. Alle oefeningen perfect uit proberen uitvoeren, en er vooral voor zorgen dat ik niet te traag ging. Onze trainer had me afgeraden om de IM van Antwerpen in 2012 te doen, hij vindt dat ik nog meer op techniek moet trainen. Zijn ervaring leert hem dat wanneer je te vroeg een halve doet, je techniek niet meer kan bijschaven. Dus nu is het officieel, het jaar dat ik 30 wordt, ga ik voor de Ironman!
Vrijdag: moest ik weer naar die kwakzalver van de verzekering, maar daarvoor een rondje lopen! Evi en het park Hof de bist, Jezus dat is geleden van met David! Och ja, het deed me deugt, want zo een heel week jobhunten is redelijk stresserend, toch vooral net voor je een huis hebt gekocht. Het was redelijk van temperatuur, niet te warm, maar goed genoeg om in short er tegenaan te gaan!
Zaterdag: Verwendag voor Stien, ik heb me bezig gehouden met koken en de kleine, dus rustdag ;-)
Zondag: Deze morgen voelde het allemaal wat stijf aan, dat winteruur en dan nog eens die koude :( Toen ik vertrok had ik het gevoel dat het echt niet ging lukken, mijn knie deed pijn en mijn rug voelde te stijf aan. Maar na 4 meter ging het wonderbaarlijk beter en na het eerste stukje lopen van 1min voelde ik meteen dat het goed zat. I'm back! Vandaag weer geprobeerd die hartslag onder de 150 te houden. Hoewel dat vrijdag minder lukte, was het deze keer geen enkel probleem. Na 3,54km in 26:29 (death slow ahead! pas op, de schildpad komt voorbij!) zat les 6 met Evi er al weer op. Toen besefte ik ook dat ik mij een beetje misrekend had. Ik zou maar pas eind december de S2R gedaan hebben. Dus dan zal mijn eerste wedstrijd pas in januari met Lyra zijn. Miljaar e! Alleszins, ik doe de Santa Run wel mee dit jaar, geen discussie mogelijk.
Voor de eerste wedstrijd zal ik nog wat moeten zoeken, maar ik zou het wel geestig vinden als er veel supporters zijn dan, gewoon omdat het zo hoort :-)
tot volgende week bloggertjes! Het is badtijd!
- Posted using BlogPress from my iPad

zondag 23 oktober 2011

The beginning of a new Era?

Wat een week! Moh vent toch! Echt whoehoeee! Yeeeeah baby yeeeah! Deze week was eentje van hoop, durf en dromen. Waar gaan we beginnen? Wel met het werk is alles uitgedraaid zoals ik gepland had. Soms moet je gewoon erin geloven. Of weten dat er niemand beter is. Kwestie van zelfkennis?:-) neen hoor, het was een week waarin alles veranderde.nooit had ik gedacht dat ik mijn loopschoenen van de haak kon halen dit jaar. Erger nog, ik wist niet dat ik op een week trainingen kon beginnen combineren! Dinsdag had ik normaal training met het KTT, een ziek pleegkind veranderde die planning lichtjes. Maar donderdag was het eindelijk zo ver! En wat een belevenis was dat! Ik heb wijselijk besloten om nog enkel te zwemmen met de club en me te concentreren op techniek. Maar vrijdag, als donderslag bij klare hemel, besloot ik om terug te daten met Evi, 3 keer per week :-) waarvan ik ga proberen 1 training samen te laten vallen met de zwemtraining. Om je een idee te geven hoe ik me na deze eerste start to run voelde; dit schreef ik op het prikbord van I <3 to run naderhand:

Timothy Van Goethem ▶ I <3 to run
Today, i ran. Not that amazing for a runner. From januari till june the 6th, i ran 750miles. At the 6th of june i broke my back in a car accident. Now I'm back, not with the same speed and distance as before. Just a Start To Run, just a mile, just a whole new start. It was an amazing mile, it was the mile of peace, love, run. I am, because I run. Never ever give up, never give in, just give all you got.

Denk dat het duidelijk is, the boss is back in town!

Maandag: niets gedaan
Dinsdag: normaal KTT training, maar pleegzoon was ziekjes
Woensdag: acute aanval van geengoestineritis!
Donderdag: hier keek ik enorm naar uit, zo enorm dak volledig verkeerd gereden ben en te laat was :-) maar het was wel de moeite! Onze trainer, leerde ons water gewenning. Soms wat gekke oefeningen, maar ze hielpen wel! Op 'ons gat', benen naar voor en zo overzwemmen, wel geestig en het geeft je vertrouwen in het water. Daarna leren ademen, armen correct gebruiken en dat met 1 trainer voor 2 absolute beginners en 2 iets gevorderde beginners. Geweldige organisatie, goede begeleiding, totaal verkocht!
Vrijdag: mijn eerste start to run sessie met Evi! 2,85km op 19:11 = n00000b! Maar genoten dat ik daarvan heb gedaan! Bedankt om me te cheeren onderweg! Heb moeten huilen, omdat het zo intens voelde... Zalig om terug te zijn! 's avonds in mijn amp2 pro recovery pak aangedaan. Het was nodig!
Zaterdag: het was vroeg dag, daar zorgde Bran wel voor. Stien is gelukkig opgestaan, want ik had even het gevoel dat er bizon lijm onder mij hing! Eennervig beetje last van het scheenbeen, maar dat is normaal, had voor mijn ongeval ook al last van. Heel de middag aan het zoeken geweest naar mijn polar G3 en borstband, maar verdwenen :'( heb dat maar 1 keer kunnen gebruiken :( zal wel opduiken, maar de vraag is wanneer.
Zondag: afgesproken met David aan het fort. Rondje rond het fort met David, miljard dat is eeuwen geleden. Ik had hem op voorhand gewaarschuwd: ik ga er terug invliegen! Zo gezegd zo gedaan, maar na 10min moest David lossen, terug last van de knie. Zijn afspraak met dr Dukan heeft daar niet veel Aan geholpen. Gewicht was niet het issue... Het werden 3,18km op 21:43 en ik? Ik heb het gevoel dat ik de wereld aan kan.

Vanaf volgende week een nieuwe trainingsaanpak, met een dieet, dan gaan nee kilo's er wel af vliegen!

Tot dan!

- Posted using BlogPress from my iPad

zondag 16 oktober 2011

Week 4 en zwemmen is dolfijn!

Zoals ik vorige week vertelde, had de redster mij ego helemaal naar de vaantjes gedaan. Gezien mijn loopbuddy Sven een gedreven dolfijn is. Maandag was het rendez-vous in het zwembad van Merksem. Strak in het zwembroekpak stonden we daar, den dikke (das ikke) en een knap afgetrainde kathedraal verstopt in een iets te klein lichaam, zijnde "coach Sven". Het was een zeer fijne ervaring, die zeker voor herhaling vatbaar is!
De rest van de week is even woelig geweest als de Noorderzee bij 8 Beauford, maar het zorgt ervoor dat je de hoofd en bijzaken goed van elkaar kan scheiden. En de hoofdzaken zijn en blijven mijn gezin en mijn sporten. De rest, dat is bijzaak. Het gaat niet meer om of we de triathlon gaan doen, maar wanneer. Volgende week eerste training met KTT. Ik ben eens benieuwd! Hierbij het overzicht van deze week;
Maandag: Na een bewogen dag op het werk, had ik met Sven afgesproken in het zwembad van Merksem. Na wat baantjes had Sven een aantal tips. Hoewel hij twijfelde of ie het wel degelijk uitlegden, kan ik alleen maar zeggen dat Sven een geweldige coach is. Legt alles kalm en beheerst uit, maar in normale leken taal. Het blijkt dat ik mijn gat meer naar boven moet laten komen door minder snel en kort te trappelen. Rustigere, vloeiendere bewegingen maken en kalm aan trappelen. Gevolg: ik ben nog 'even traag' maar ik ben niet meer zo kapot. Dus dat wil zeggen dat er nog marge is om sneller te gaan en dat ik vooral op mijn techniek moet trainen. Bedankt Sven, we gaan dit meer doen!
Vandaag: 8 x (50m zwemmen – 20” rust) aan een formidabele snelheid van: 2.07km/h en het eindigde met een goede ijskoude Duvel, life as it should be!
Dinsdag: rust
Woensdag: Direct na 't werk baantjes gaan trekken. Gezien het niet toegestaan is om een 9-5 job te hebben bij Aertssen, ga ik tussen m'n werk en het eten zwemmen, zodat ik met Stien rustig in de zetel kan blijven hangen. Vandaag was het 200m zwemmen – 45” rust daarna 8x ( 25m zwemmen – 10 “ rust) aan een tempo van 2.24km/h
Donderdag: rust
Vrijdag: rust
Zaterdag: rust
Zondag: 4 x (25m zwemmen – 10 “ rust) daarna 4 x (50m zwemmen - 20” rust) daarna 4 x ( 25m zwemmen – 10 “ rust) was een mooie afsluiter van de week. Ik heb nog eens goed naar 't advies geluisterd van Sven. En ja hoor, op een afstand van 400m deed ik nog 10min5sec. Dat was twee minuten sneller dan ervoor, althans dat denk ik toch.

als ik nu dit overzicht lees, krijg ik een verschrikkelijke deja-vu. Ja hoor, dit zijn de trainingen van vorige week, DOH! Dus zal ik de recuperatiezwemweek moeten overslaan en volgende week weer 400m, maar dan de echte trainingen ;-)

Zwemmen, is dolfijn!

zondag 9 oktober 2011

timemanagement, wat een grap!

Voorbije week heeft op vele vlakken een moeilijke en zware week geweest. Veel heb ik gedacht, nu is 't genoeg, ik verhuis naar de maan. Om te starten, vorige vrijdag kreeg ik een brief van AXA dat ik per maandag terug 100% moest gaan werken; dus dan doen we dat maar. Anderzijds was het woensdag ook zitting op de rechtbank ivm ons pleegkind. Donderdag had mijne baas het lumineuze idee om mij met mijne aftandse Polo naar Wallonië te sturen.
Dus moesten we beginnen met time management. Fietsen is 't eerste dat wegviel. Waarom? ik kan niet met de fiets naar 't werk rijden, waardoor ik gedwongen ben om 's avonds nog even een paar uur te gaan rondrijden. Dat zag ik niet zo zitten, dus ik denk eraan om vanaf december de hom(i)etrainer terug intensief te gebruiken of zelfs gewoon rollen te kopen voor mijn fiets, waardoor ik beneden in de living, gelijk ne echte salonfietser kan trainen bij vrouw en kind.
Maar dat is voor wanneer we verhuizen naar het verre Hoboken. Deze week werd ik aangesproken door de redster, maar meer daarover: in het overzicht van de week!

Maandag: Eerste dag terug gaan werken, leek me toch maar een beter idee om op tijd te stoppen en naar huis te gaan, gewoon om niet te gek te doen vanaf dag één.

Dinsdag: Eerst naar de bedrijfsgeneesheer en daarna naar Total voor een babbeltje. Daarna een plonsje gaan doen. Deze keer stond er 400m op de planning, ingedeeld in 8 keer 50m met 20" rust tussen. Ik had me voorgenomen om er 4 keer 50m met de pullboy en 4 keer 50m met de paddles te doen. Maar na de 2de keer met de paddles voelde ik al dat het geen bijster goed idee was. Na vier keer 50m vroeg de redster aan mij of ik specifiek aan 't trainen was voor iets. En ik vertelde haar enthousiast over de IM in Antwerpen volgend jaar. Ze gaf me de raad om toch wat stijllessen te volgen, want ik zwem me kapot en ik ging niet vooruit. Ergens was het wel heel direct wat ze zei maar aan de andere kant had ze wel gelijk. Gaan horen; minimaal 2 maand wachttijd en voor 10 lessen 105€! WTF! Dus heb ik aan mijn runningbuddy Sven gevraagd of ie me wil coachen even, zodat ik techniek gezien toch een beetje vooruit ga gaan. Zwl een zicht worden wij met twee, den dikke en den dunne! Maar ik hoop er vanaf te geraken met ne Duvel telkens na de les ;-)

Woensdag: Vandaag was het jeugdrechtbank. Ik had gehoopt daarna nog te kunnen gaan zwemmen, maar dat is anders uitgedraaid, na wat bekvechten zijn we iets gaan eten, gewoon om even er tussenuit te zijn. Pleegouder zijn, het is soms wat op je tanden bijten.

Donderdag: Naar de Walen vandaag, was toch wel een avontuur hoor! Miljaar, dat is een hele andere wereld. Maar ik heb wel goed gelachen. Was om 6u al op de baan, dus vond ik het niet meer dan juist dat ik om 16u ook stopte met werken en naar 't zwembad ging. Mijne baas dacht daar anders over, maar dat hebben we wel meer :-D Het was een pittige training, want 200m zwemmen – 45” rust daarna 8x ( 25m zwemmen – 10 “ rust) leek me eerst onhaalbaar, 200m achter elkaar zwemmen! WTF! Maar het ging niet slecht, al zeg ik het zelf. Daarna lekker thuis in de zetel gehangen met m'n pleegkind en de vrouw was gaan eten. Soms moet je wat puzzelen om er te geraken.

Vrijdag: rustdagje, was nodig ook na zo een week te gaan werken, ne mens wordt daar zo moe van!
Om 22u keek ik nog even mijn email na; en toen zag ik het volgende mailtje van Rudy;
"In bijlage PDF, met deze is uw lidmaatschap aanvaard, ik zie u op 18 oktober" Rudy Meuris; http://www.ktt.be/.
Dus het is zover, ik ben bij het Kempisch Triathlon Team! Ze hadden een ledenstop genomen, maar blijkbaar was mijn motivatie goed genoeg!

Zaterdag: ook rustdag, maar dan om praktische redenen; de kleine besloot om 04u wakker te worden en mij de rest van de nacht wakker te houden. Niet te genieten en kapot heb ik de dag dan maar doorgebracht.Vandaag ook op de voet de IM Hawaii gevolgd. Twee leden van het Uplace team finishten de moeder der Triathlons: Tine Deckers werd 12de vrouw in 09:28:21, Axel Zeebroek werd 28ste man in 08:58:13. Sofie Goos & Bart Jammaer moesten opgeven tijdens het fietsonderdeel. Het lijkt me echt waanzin om daar te finishen. Alleen om te kwalificeren voor IM Hawaii moet je ofwel mensen kennen (sponserslot) ofwel door het hele jaar voldoende wedstrijden winnen om erbij te zijn.

Zondag: Zondag is josdag, maar het was ook 4 x (25m zwemmen – 10 “ rust) daarna 4 x (50m zwemmen - 20” rust) daarna 4 x ( 25m zwemmen – 10 “ rust). Dat ging me ook wel goed af, hoewel het een training was tussen de soep en de patatten. Want het was zo een typische zondagmorgen in de sportoase; DRUK! Op minder dan 11min heb ik het afgebonjourd. Met de pauzes bij, zat ik gemiddeld rond de 2.2km/h, als ik de pauzes eraf trek, zit ik aan 2.54km/h. Wat zou willen zeggen dat ik het zwemonderdeel in Antwerpen kan afhandelen in 45min. Wat ik op zich wel mooi zou vinden.

maandag 3 oktober 2011

Week twee, veel zwemmen, minder fietsen

De voorbije week heeft een beetje een rare week geweest. Er moest zoveel geregeld worden en dan begeeft mijn iPhone het. Dus kon ik gaan rondrijden. Deze week heb ik wel twee nieuwe dingen aangekocht; een pull boy & een paddles om te gaan zwemmen.
Het zwemmen gaat geweldig, het fietsen stond deze week op een heel laag pitje. Heb maar één keer gaan fietsen deze week. Maar het heeft wel deugd gedaan!
Mijn boek van Marc Herremans is uit, inspirerend boek! Ook heb ik een mail naar ATRIAC gestuurd. Het antwoord na het uit leggen van mijn situatie was de volgende:
Timothy,
Veel vallen en opstaan blijkbaar.
Goed dat je je doelen hebt bijgesteld na zulk een ongeval moet je je lichaam
de tijd gunnen om te recupereren en alles terug goed te laten functioneren.
Je inzet is zeker lovenswaardig.
In bijlage geef ik ja alvast wat informatie omtrent mogelijke inschrijving.
Als ook de bedragen mocht je toch nog beslissen om dit jaar al lid te
worden, na 1 september zijn namelijk de inschrijvingsbedragen aangepast.

En soms heeft een mens niet meer nodig om overtuigd te worden ;-) Vanaf januari ga ik me lid maken, want ik heb het gevoel dat ik nood heb aan een beetje prof begeleiding. Ondertussen groeit de hoop en de gedachten om toch in 2012 de Ironman mee te doen. Het is en blijft een kwestie van dromen, denken, durven en doen.

Maandag: (50m zwemmen – 20” rust) daarna 2 x (75m zwemmen – 25” rust) daarna 4x (25m zwemmen – 10” rust ) in 8:43 - 2.07km/h
Dinsdag:  rust en ’t was nodig ook, amai mijn klak!
Woensdag: (100m zwemmen – 30” rust) daarna 2 x (50m zwemmen – 20” rust) daarna 4 x (25m zwemmen – 10” rust)  in 8:31 – 2.11km/hDonderdag: 52km gaan fietsen; eerst 30km naar Lillo en daarna 22km terug naar huis. Ik was wat verder gereden dan ik moest, maar het was zalig. Gemiddeld aan 26km/h met mijn mountainbike over de Scheldelaan gevlogen
Vrijdag:
rustdag
Zaterdag:
6 x (50m zwemmen – 20” rust) in 8:57 – 2.01km/h – 3*50 met paddles en 3*50 met pullboy. Was een verschrikkelijk drukke dag, zag het echt niet meer zitten op een bepaald moment. Maar volharden doet deugd! Lekker baantjes getrokken. Het lijkt allemaal zo goed te gaan! Misschien toch overwegen om er wat meer vaart achter te zetten!
Zondag: Vandaag gaan wandelen met Kevin en Leen in Haspengauw, was een fijne ontspanning en toch inspannend. Heb er met volle teugen van genoten!

zondag 25 september 2011

De eerste trainingsweek!

Ja hoor, het was deze week echt, we beginnen aan de fiets- & zwemtraining!
Dinsdag 20/09 was de eerste dag, de eerste keer terug naar de sportoase! Deze morgen begon ik als een wervelwind alles bij elkaar te pakken en dat gaat op volgende manier:
'schaaaaat heb jij mijn zwembril gezien?'
'neen schat, ik moet gaan werken, leg uw spullen nu toch eens op zijn plaats!' en zo gaat het eigenlijk al jaren. Als er iets is dat mijn vrouw niet gemist heeft, zal dat dit wel zijn.
Het gaat zo lekker dat ik bang ben om terug te hervallen, temperen is de boodschap...
Zo zag de week er alvast uit:
Maandag: rust
Dinsdag: de eerste zwemtraining was een feit! Week 1, training 1 bestond uit 4 x (25 m zwemmen – 10”rust) daarna (50m zwemmen - 20” rust) daarna 4 x (25 m zwemmen – 10”rust). Dit zal dus de eerste echte 'blub-ik-ben-een-vis' confrontatie te worden! En het ergste van al: het was afzien en ik heb ervan genoten, elke slag die door het water kliefde was een overwinning op zich. Na de 250m te zwemmen, hield ik het voor bekeken. De sauna in en nog wat lezen in het boek van Mark Herremans, best interessant boek, heel herkenbaar, zij het niet in die verschrikkelijke proporties.
Woensdag: The morning after! Ik ga eerlijk zijn: ik raakte mijn bed verdomme niet uit! Kleine naar de crèche gedaan, terug in bed gekropen. Was het van het zwemmen? Mogelijk. Word ik oud? Onwaarschijnlijk. Is het de ontlading van de frustratie, stress en moedeloosheid van de voorbije maanden? Absoluut! Maar na een powernap was het tijd om de fiets onder handen te nemen. Beetje sleutelen en dan moest ik 1u fietsen, 15min rust, 1u fietsen. Tegen een hr van 150, ging mijn snelheid niet boven de 20km/h: wtf! Er is nog een lange weg te gaan: 35km op 2u met de fietskar is nog ver van 90km op 3u!
Donderdag: deze nacht heerlijk geslapen, wel wat last van de spieren in de rug, maar niets erg. Dus had ik snel besloten om toch te gaan zwemmen, les twee: dat gaat lekker! Vandaag was het: (25m zwemmen – 10” rust) daarna 3 x(50m zwemmen - 20” rust) daarna (25m zwemmen – 10” rust). 200m gezwommen en nog meer afgezien, maar in a good way! Geen pijn, maar afzien omdat mijn lichaam de beweging niet meer gewoon was!  Na 5min waren de oefeningen weer klaar, daarna naar de sauna! Heerlijk zo na dat
zwemmen. Het gaat me beter af dan ik verwachtte. Dit komt zo hard in orde! Hell yeah!
Vrijdag was verplichte rustdag, vandaag voor het eerst een halve dag naar t werk geweest, was een moeilijke opgave.
Zaterdag hadden Kristien en ik het idee gekregen om een route te gaan fietsen. Het schema zei 1u30 zonder stoppen. Natuurlijk is er een verschil tussen met vrouw, kind en kar gaan fietsen en triathlon fietsen. Maar het gaat em nu vooral om rustig op te bouwen. En dat kan ik het beste als ik mijne 'bloedhond' mee heb. We hebben in totaal 42km gefietst op 3,5u. Is geen hoog tempo, zeker niet, maar het was vooral genieten en dat moet het op deze moment vooral zijn. Ik wil me concentreren op het zwemmen, dat dat al goed gebeurd, mijn benen trainen zodat ik binnen een half jaar kan starten met de trainingen van de 1/8ste triathlon.
Zondag: zwemtraining jaaaaa! Stien ging eerst naar de winkel, zodat ik tegen 11u kon gaan zwemmen. Vandaag stond er een 8 x (25m zwemmen – 10” rust ) daarna (50 m zwemmen . 20” rust). Tellen leek me vandaag niet erg geweldig te lukken :-) ik zwom mijn baantjes en toen ik in de sauna zat, zag ik dat ik 250m in 4min28 had afgelegd. Maf, dat is 2 minuten sneller dan deze week, terwijl ik op techniek aan t letten was! Dus ik telde even mijn baantjes, ja hoor 4 te weinig! Dus terug opnieuw het water in en deze keer ze mooi afgelegd: 7min41sec. Dat is al logischer. lekker baantjes getrokken en genoten van elke slag die door het water ploegde. Opeens leek het zwemmen me wel te liggen... Hoe dingen kunnen veranderen.
Gewicht: 82.3kg
Gezwommen: 0,7km
Gefietst: 93km

Tot volgende week, the road to Ironman is open!

- Posted using BlogPress from my iPad

maandag 12 september 2011

How long, how long will i slide...

Vandaag schrijven we 12 september, voor de vierde keer gaan we op controle bij het UZA... Vorige keer waren ze niet erg positief over de evolutie van mijn herstel. Terug onder de scanner was het verdict.
De scanner bleek hoopvol te zijn. De pijn waar ik 's nachtslot van wakker word, is van de rugspieren die verzwakt zijn door het dragen van het corset. Dit is dus het ultiem bewijs dat ik braaf heb geluisterd naar de dokters :-)

En wat nog beter is: ik mag terug gaan zwemmen! Dus met andere woorden: ik zou nog fit kunnen raken tegen de Ironman in Antwerpen! Maar zei de dokter: je laat de pijn leiden, niet lijden. Dus heb ik wijslijk beslist om de Ironman van Antwerpen pas in 2013 mee te doen en me rustig voor te bereiden. Dan kan ik misschien ergens in april 2013 de Antwerp marathon meedoen. Mogen de revalidatie niet pushen, heb ik vandaag al van een hoop vrienden moeten horen. En gelijk hebben ze! De schema's gaan aangepast worden in functie van de Ironman 2013 en er zal ook een dukan dieet schema komen. Want ondertussen zegt de weegschaal weer 83kg. Dit zou 70kg moeten worden tegen mei 2012.
Een vriend van me heeft Dukan geprobeerd en is 10kg afgevallen en ze blijven er ook af! Dus we gaan hard moeten zijn, maar gezien het feit dat we terug mogen beginnen sporten, is er eindelijk terug hoop.

Met de woorden van Austin Powers sluit ik deze eerste blog af:
Oh yeah baby yeah!


TriaTimo, die nu eindelijk Tria kan worden :-p
- Posted using BlogPress from my iPad

Location:UZA,Edegem,België

zaterdag 18 juni 2011

Over mezelf

Op 24 mei 1983 werd er in Antwerpen een klein manneke geboren, nl: moi! Alle 't is te zeggen, niet alleen ik be nop die dag geboren, ook nog een heleboel andere mensen. Maar 't is een kwestie van de belangrijke zaken op te sommen ;-)

Zoals elk normaal kind heb ik in mijn jeugdjaren, buiten kattenkwaad uitgestoken, wel wat gesport. Gezien ik een dik kind was (neen geen grap :)), sportte ik ook niet zo graag. Heb eens wat gevoetbald, lopen met 't school, fietsen, ik denk dat ik er nog een paar honderd vergeet als ik ons moeder moet geloven.
Na mijn groeischeut ben ik beginnen volleyballen. Eindelijk een sport die ik toch wel redelijk graag deed. Na een paar jaar was ik redelijk in geworden en sloeg (natuurlijk) het noodlot toe; knie kapot. Gedaan met sporten, rusten en niet meer te onozel doen.

Wat begon als rebelse actie, liep uit tot de grootste stommiteit van m'n leven; op mijn 16 jaar rookte ik m'n eerste L&M sigarette. Als ik dan toch niet mocht volleyballen; dan maar ineens het roer drastisch omgooien. Dat roken heeft geduurd tot op 25 juni 2008. Die dag veranderde mijn leven. Ik was onderweg naar de bus voor het werk en rookte, net als altijd, m'n favoriete sigaretje. 7 minuten (de tijd van één sigaret) later was ik aan de bushalte en wachtte ik op de bus naar BASF.  Omdat ik toch nog tien minuten moest wachten, kon ik nog wel een peukie opsteken. Nummer 2 en we waren nog geen kwartier van thuis weg. Toen de bus kwam (ik hevig trekkend aan m'n sigaret om zeker te zijn dat ik alles binnen had), besefte ik weer eens dat ik eigenlijk een junkie was. kwartiertje later maakte ik de moeilijkste beslissing in m'n leven; ik zou na 9 jaar stoppen met roken. Ben de bus uitgestapt en heb mijn sigaretten weg gesmeten. Nooit nog een sigaret op gestoken, eerlijk waar. Ik had enorme last van afkick verschijnselen, zo erg dat ik er mijn relatie mee op spel zette, een schriftelijke vermaning kreeg bij "den duits". Er moest iets veranderen. Ondertussen waren we ook al 8kg bij gekomen en nog maar amper 2 maanden verder.

Evi Gruyaert had haar sporen al verdiend met het Start 2 Run programma. Op het werk zei ik dat ik ging lopen, kwestie van wat te temperen in m'n gedrag. Mijn assistent ploegleider zei me dat o-ik daar het karakter nier voor had en hij daagde me uit om in oktober de Putse Kermisloop mee te doen, de 10km. Slik 10km, da's niet niets... Maar grote mond houden kon ik toen helemaal nog niet! Gevolg; in oktober liep ik mijn eerste loopwedstrijd op een soort bergschoenen. Maar het heeft geduurd tot april 2009 alvorens ik de smaak echt te pakken had. Een aantal wedstrijden gelopen en een PR van 45:37 op de 10k.

2010 was een top jaar; het belangrijkste dat jaar; onze trouw! Op 11 september 2010 mocht ik "ja" zeggen tegen de vrouw van m'n leven. Dat jaar werd ik geselecteerd bij het Runner's World Dreamteam om de halve marathon van Egmond te gaan lopen. Buiten een achillespees ontsteking ging dat jaar me ook voor de wind. Mijn droom om ooit een marathon te lopen blijf wel uit, hoewel ik er stiekem wel van droom om de Marathon van Barcelona te lopen.

In 2011 veranderde mijn leven abrupt door een auto ongeval. Op zich was het niet erg, alles zou natuurlijk herstellen, maar ik zou tot het einde van 't jaar niet meer mogen lopen. Daarom een nieuwe uitdaging: de ironman 70.3 van antwerpen in 2012 of 2013. op dit moment weet ik het nog niet zo goed, alles hangt af van m'n herstel. Maar het jaar erna zal er een nieuwe uitdaging voor de boeg liggen; de ironman van Lanzarote!Nieuwe doelen, nieuwe blog, nieuwe start. Ik ben er helemaal klaar voor, ik hoop jullie ook!

Timothy

Twitter Facebook Favorites More

 
Powered by Blogger