12:49
pacificrunner
Maandag was ik gaan zwemmen in het zwembad van Hoboken. Voor
het eerst in een lange tijd nog eens gaan zwemmen. Het gevoel dat er wat was
bijgekomen was er al snel toen ik m’n zwemshortje aan deed… Jawadde, daar gaat wat
af moeten.
Het was ook de eerste keer dat ik eindelijk mijn
hartslagmeter onder water gebruikte! Wat een heerlijk spul. Achteraf vooral
zien hoelang ik heb gezwommen, de gps werkt spijtig genoeg niet onder water… Dan kruip je daar in het water en vertrekken
maar. Op zich leek het nog wel mee te vallen, dacht ik. Op 11 minuten 37 had ik
vrolijk een 500m gezwommen. Dat betekent dat ik ruim onder het half uur zou
blijven tijdens de triathlon (neen hoor, tijd is helemaal niet belangrijk.
Kuch). Maar toch, ik was kapot na die 500m te zwemmen. Ik kijk er al tegenop om
er 1000 te zwemmen. Toen ik aan ’t surfen was, bleek dat het zwemmen toch al
bij al het makkelijkste onderdeel zou worden. Dat belooft dus voor de race day.
Donderdag dan voor het eerst sinds de ten miles mijn
loopschoenen aangetrokken. Het leek erop dat het moeizaam zou gaan, zes
kilometer lopen. Maar na een kilometertje had ik zoiets van; “hup met de geit”
of de ezel, zoals je zelf wil. Op m’n gemakje 6.5km gelopen aan een gemiddelde
van 9.7km/h. Dat zat lekker, zoals het zou moeten. Op dat tempo loop ik
makkelijk de 10km, maar ik zou toch het liefst van al rond de 11km/h willen
zitten bij de wedstrijd.
Vanavond nog eens gaan zwemmen, zondag fietsen en vanaf
maandag beginnen we aan ’t echte werk. Ik heb van Wim (de man van mijn vrouw
haar nicht) een schema gekregen en dat is menens. Maandag starten met 1u15
lopen, woensdag 700m zwemmen, vrijdag 2u gaan fietsen, zaterdag zwemmen en
fietsen, op zondag nog eens twee uur fietsen…
Ik denk dat ik stilaan wat aan timemanagement moet gaan
doen…
0 reacties:
Een reactie posten